MOTARJEMIN

A Golden Chain

abed — Wed, 21 Oct 2009 22:57:18 GMT

Friendship is a Golden Chain,
The links are friends so dear,
And like a rare and precious jewel
It's treasured more each year...

It's clasped together firmly
With a love that's deep and true,
And it's rich with happy memories
and fond recollections, too...

Time can't destroy its beauty
For, as long as memory lives,
Years can't erase the pleasure
That the joy of friendship gives...

For friendship is a priceless gift
That can't be bought or sold,
But to have an understanding friend
Is worth far more than gold...

And the Golden Chain of Friendship
Is a strong and blessed tie
Binding kindred hearts together
As the years go passing by.

- Helen Steiner Rice -

A Golden Chain

abed — Wed, 21 Oct 2009 22:57:00 GMT

qoute

abed — Wed, 21 Oct 2009 22:53:58 GMT

Love comforteth like sunshine after rain.

- William Shakespeare -

A Special World

abed — Wed, 21 Oct 2009 22:50:35 GMT

A special world for you and me
A special bond one cannot see
It wraps us up in its cocoon
And holds us fiercely in its womb.

Its fingers spread like fine spun gold
Gently nestling us to the fold
Like silken thread it holds us fast
Bonds like this are meant to last.

And though at times a thread may break
A new one forms in its wake
To bind us closer and keep us strong
In a special world, where we belong

نیما یوشیج آمریکایی

farhang — Mon, 08 Jun 2009 10:11:49 GMT

تصویر کلیشه ای نویسندگان و شاعران نابغه فیلمهای امریکایی را تصور کنید، مرد 37 ساله ای که کتابش را دستش گرفته و در به در دنبال ناشربرای چاپ کتابش میگردد. حلا فرض کنید لوکیشن ماجرا هم خیابانهای محله بروککلین در نیویورک امریکا در سال 1954 باشد.

این فیلم اگر ساخته شود البته فیلم زندگی والت ویتمن(پدر شعر نو امریکا) خواهد بود. والت نتوانست هچ ناشری ا راضی کند تا " برگهای علف" را برایش چاپ کند؛ این شد که تصمیم گرفت همه پس اندازش را جمع کند و کتاب را در یک چاپخانه محلی به چاپ برساند. کل پس انداز والت کفاف چاپ 795 نسخه را داد. جورج، برادر والت، اولین کسی بود که کتاب را خواند و وقتی با حیرت آن را به والت برمیگرداند گفت که فکر نمیکند کتاب ارزش خواندن داشته باشد اما والت ناامید نشد. کتابش را که یک منظومه حماسی در قالب شعر آزاد اما بر مبنای وزن کتاب مقدس بود، برای تعدادی از شاعران و نویسندگان بنام وقت آمریکا فرستاد. اولین کسی که جواب والت را داد، امرسون شاعر بود که ان وقت در جمع های ادبی آمریکا بروبیایی داشت؛ ستایش پرشور امرسون والت را انقدر هیجان زده کرد که تصمیم گرفت چاپ دومش را به انضمام نامه 5 صفحه ای امرسون روانه بازار کند. چاپ دوم سرو صدای زیادی به پا کرد و سر و کله ی منتقدین پیداشد که به والت از هر طرف حمله کردند که باید از نوشتن این مزخرفات شرم اور و کفرامیز عذر بخواهد. با یان همه وی کوتاه نیامد و هر چند ماه یک بار مقداری شعر به کتابش اضافه مکرد و چاپ جدید را روانه بازار میکرد.

والت در سال 1819 به دنیا امد و در سال 1892 از دنیا رفت. با شروع جنگ جهانی اول به صورت جدی وارد کار روزنامه نگاری شد و مقالاتش را به سبک عجیب ماورایی- حقیقی می نوشت. به اردوگاه زخمی های نیویرک میرفت و برای زخمی ها شعرهای حماسی میخواند. 6 کتاب درباره مشاهداتش ار جنگ نوشت.طوری که وی را "اولین شاعرآزادی" میخوانند.

برگرفته ار مجله همشری جوان

پ.ن : من مدتها بود که میخواستم زندگینامه کلی درباره والت ویتمن نویسنده مورد علاقه ام بنویسم و اینجا پست کنم. اما با کمال شگفتی در این شماره مجله همشهری جوان دیدم که حرفی از این شاعر توانای آمریکایی زده شده و برای همین هم متن کاملش را براتون قرار دادم. اگه پستهای قبلی را بخوونید میتونید چندتا از شعرها به همراه ترجمه ام را پیدا کنید تا بیشتر با این مرد بزرگ آشنا شوید.

One liner

farhang — Wed, 03 Jun 2009 10:33:52 GMT

One liner: چند جمله ی یک خطی جالب و طنز

Don't get married. Find a woman you hate and buy her a house. It's a lot easier on you.

ازدواج نکن. یه زنی پیدا کن که ازش متنفری و واسش خونه بخر. این کارخیلی راحتتر است.

Losing a husband can be hard. In my case it was almost impossible.

از دست دادن شوهر خیلی سخت است. و واسه من تقریبا غیرممکن است.

As I said before, I never repeat myself.

همونطور که قبلا گفتم من یه حرف رو دوبار تکرار نمیکنم.

Lord, if I can't be skinny, please let all my friends be fat.

خدایا اگه ممکن نیست که من باربی بشم پس یه کاری کن که همه ی دوستانم چاق شوند.

farhang — Sun, 24 May 2009 09:53:49 GMT

Despairing Cries. by Walt Whitman

DESPAIRING cries float ceaselessly toward me, day and night,
The sad voice of Death—the call of my nearest lover, putting forth, alarmed,
uncertain,
This sea I am quickly to sail, come tell me,
Come tell me where I am speeding—tell me my destination.

گریه های نا امیدانه بی وقفه شباروز به سوی من جاری ست
صدای غمناک مرگ- ندای دوستدار همیشه نزدیکم ، که طنین می اندازد، هشدار میدهد و در تردید است
این دریائی که شتابان قرار است از آن بگذرم، بیا و بگو
بیا و به من بگو که بکجا چنین شتابان میروم- بگو مقصدم کجاست.

به یاد کریم امامی؛ که با "گتسبی بزرگ" اش زندگی کردم و از"پست و بلند ترجمه" اش بسیار آموختم

pirzad — Mon, 11 May 2009 06:05:31 GMT

از کريم امامي مي توان بسيار نوشت. او مانند علامه قزويني اگر چه آثار زيادي خلق نکرد و نوشته هايش خواننده ي زيادي نداشت، اما در عرصه ي فرهنگ ايراني بسيار تاثير گذار بود و جزو فرهنگ سازان به شمار مي رفت. امامي نويسنده اي ذوجوانب بود و اين در دوراني که همه به سوي تخصصي کردن کارها پيش مي روند ارزش بسيار دارد. البته به قول خود او "از اين شاخه به آن شاخه پريدن" باعث کم شدن خواننده ها و ناشناخته ماندنش شد.

کريم امامي بيشتر به عنوان ويراستار و کارشناس نشر و بنيان گذار دو انتشارات بزرگ شناخته شده بود و نيز جزو معدود مترجمان ادبي بود که مي توانستند از فارسي به انگليسي ترجمه کنند. اما او در طول زندگي فرهنگي اش کارهاي ديگري را نيز به کمال انجام داد، از جمله عکاسي، و نقد حرفه اي و آموزشي.

نمونه ي کار عکاسي او را در جلد اول "چهره ها"ي خانم مريم زندي مي توانيم مشاهده کنيم. عکس هاي سهراب سپهري در اين کتاب کار کريم امامي است. او در مقدمه اي که بر اين کتاب نوشت از مريم خانم به خاطر انتشار اين عکس ها در کنار کارهاي خودش تشکر کرد. همين مقدمه، نمايانگر کارشناسي ايشان در زمينه ي عکاسي و چاپ بود که به کتاب ارزش بسيار بخشيد.

در زمينه ي نقد ِ آموزشي نيز مي توان به مقالات ايشان در نشريه ي تخصصي "مترجم" اشاره کرد. در برخي از "کارگاه"هاي آموزشي اين نشريه، استاد امامي ترجمه ي ديگران را نقد مي کرد که اين نقدها مي تواند الگويي براي منتقدان ما باشد. در اين نقدها ما به هيچ رو نگاه از بالا نمي بينيم و ابدا متوجه نمي شويم که منتقد کارشناسي است زبده که اگر اراده کند مي تواند شخص مورد ِ نقد را با نوشته اش نيست و نابود کند. حتي نقد تازه کار ترين مترجمان با محبت و بزرگواري استاد همراه است و ابزاري ست براي رشد و ارتقا و نه شکستن و شرمنده کردن.

به عنوان نمونه در کارگاه ترجمه ي شماره ي 18 فصلنامه، مرحوم امامي با مقابله چند ترجمه و تطبيق دادن آن ها با متن اصلي به مرحله ي نتيجه گيري مي رسد و چنين مي نويسد:

"آنچه ديديم و لازم به تذکر بود مواردي از کم دقتي يا جاافتادگي يا خام دستي بود، که با کسب تجربه، صرف وقت بيشتر و ياري ويراستار قابل اصلاح است. در کار خيل جواناني که امروز به عنوان مترجمان تازه نفس به ميدان مي آيند کمتر رعايت سلسله مراتب تجربه اندوزي با کارهاي آسان تر و کوتاه تر و بعد پرداختن به ترجمه ي يک کتاب جدي را مشاهده مي کنيم..."

و ارزيابي کارشناسانه اش در مورد دو نفر ِ آخري که نوشته شان را نقد کرده است چنين به انجام مي رساند:
"مترجم ب، آقاي امير مهدي حقيقت (که در فهرست کتابخانه ملي کتابي به نام ايشان نيافتم و اگر چيزي از ايشان در مطبوعات منتشر شده است، بنده بي اطلاعم. بايد ببخشند) با يک ترجمه روان و خوشخوان نفر بعدي است و نشان مي دهد که در ترجمه تهور لازم براي دور شدن از متن اصلي را دارد و اگر قرار بود ما با معيارهاي متفاوتي به او نمره مي داديم و موارد جا انداختگي و کم دقتي را نديده مي گرفتيم اي بسا امتيازات بيشتري مي آورد. آقاي حقيقت به نظر ما مايه اش را دارد که در آينده، با کسب تجربه، ترجمه هاي بهتري به دوستداران ادبيات ارائه کند. مترجم ج، خانم تينا حميدي (داراي 2 کتاب منتشر شده قبلي در فهرست کتابخانه ملي) کمترين امتياز را در داوري جزيي نگر و کلي نگر ما آورده است ولي فاصله او هم با دو مترجم ديگر حقيقتا زياد نيست و مي تواند با بذل دقت و انضباط بيشتر و کمک گرفتن از ويراستار سطح ترجمه خودش را ارتقا ببخشد..."

با چنين نقدي، کار مترجم و نويسنده بدون ترديد بهتر مي شود و انگيزه براي انجام کارهاي بعدي پيدا مي کند. البته زبان مرحوم امامي در مقابل کساني که دست به دزدي فرهنگي مي زدند يا بر پله ي زحمت ديگران بالا مي رفتند تند مي شد و با نقد آميخته به طنز طرف را مي نواخت اما در مورد تازه کاران استاد اغلب زبان ملايم به کار مي گرفت.

يادش گرامي باد.

نقل از: وبلاگ ف. م. سخن

Management Humor - Jokes

farhang — Mon, 11 May 2009 06:01:18 GMT

The American and the Japanese corporate offices for a large multi-national corporation decided to engage in a competitive boat race. Both teams practiced hard and long to reach their peak performance.

On the big day they felt ready. The Japanese team won by a mile. Afterward, the American team was discouraged by the loss. Morale sagged. Corporate management decided that the reason for the crushing defeat had to be found, so a consulting firm was hired to investigate the problem and recommended corrective action.

The consultant's finding: The Japanese team had eight people rowing and one person steering; the American team had one person rowing and eight people steering.

After a year of study and millions spent analyzing the problem, the firm concluded that too many people were steering and not enough were rowing on the American team.

So, as race day neared again the following year, the American team's management structure was completely reorganized. The new structure: four

steering managers, three area steering managers and a new performance review system for the person rowing the boat to provide work incentive.

The next year, the Japanese won by two miles. Humiliated, the American office laid-off the rower for poor performance and gave the managers a bonus for discovering the problem.

Management Humor - Jokes

farhang — Sat, 09 May 2009 16:13:00 GMT

A sales rep, an administration clerk and the manager are walking to lunch when they find an antique oil lamp. They rub it and a Genie comes out in a puff of smoke. The Genie says, "I usually only grant three wishes,
so I'll give each of you one wish each."
"Me first! Me first!" says the admin clerk. "I want to be in the Bahamas, driving a speedboat, without a care in the world."
Poof! She's gone.
In astonishment, "Me next! Me next!" says the sales rep. "I want to be in Hawaii, relaxing on the beach with my personal masseuse, an endless supply of Pina Coladas and the love of my life."
Poof! He's gone. "OK, you're up," the Genie says to the manager.
The manager says, "I want those two back in the office after lunch."

Moral of the story:
Always let your boss have the first say.